پس مائيم باب اللهى كه از آن باب روى به او آورده مىشود ، به سبب ما راه يافته مىشوند راه‌يافتگان ، كسى كه دوست بدارد ما را خدا او را دوست مىدارد و او را در بهشت خود جاى مىدهد ، و كسى كه به ما خشمگين شود خدا به او خشمگين شود و در آتش خود جاى دهد ، و دوست نمىدارد ما را مگر كسى كه پاكيزه باشد محل ولادت او يعنى حلال‌زاده باشد . حديث ششم و نيز در بحار ، از كمال الدين تأليف شيخ صدوق رحمه اللّه به سند خود از مفضّل بن عمر از امام صادق عليه السّلام روايت كرده و گفته : قال الصادق عليه السّلام : إن اللّه تبارك و تعالى خلق أربعة عشر نورا قبل خلق الخلق بأربعة عشر ألف عام ، فهي أرواحنا . فقيل له : يابن رسول اللّه ، و من الأربعة عشر ؟ فقال : محمّد و علي و فاطمة و الحسن و الحسين و الأئمّة من ولد الحسين عليهم السّلام ، آخرهم القائم الذي يقوم بعد غيبته ، فيقتل الدجّال ، و يطهّر الأرض من كل جور و ظلم « 1 » . ترجمهء حديث يعنى : فرمود امام صادق عليه السّلام كه : خداى تبارك و تعالى آفريد چهارده نور را پيش از آنكه بيافريند خلق را به چهارده هزار سال كه آنها روح‌هاى ما هستند . پس به او گفته شد كه : اى پسر رسول خدا ! اين چهارده نور كيانند ؟ فرمود : محمّد و على و فاطمه و حسن و حسين و امام‌هائى كه از فرزندان حسين‌اند ،

--> ( 1 ) علّامهء مجلسى ، بحار الأنوار ج 25 ص 15 - 16 ح 29 ؛ شيخ صدوق ، كمال الدين ص 325 - 326 ح 7 .